Tegoroczne święta były dla nas wyjątkowe. Po roli w Jasełkach Wiktor nam się przemienił, poczuł akceptację otoczenia, widzowie bili mu brawa, wyglądało to tak, jakby urosły mu skrzydła. Coś niesamowitego. Oczywiście Jasełka to dla niego film nr 1.

Przez ostatnie lata Święta Bożego Narodzenia nie należały do naszych ulubionych przede wszystkim dlatego, że w tym okresie zmarła moja mama. Nie mieliśmy ani melodii, ani motywacji do przystrajania mieszkania, choinki i tego wszystkiego, co tworzy tą cudowną atmosferę. Ten rok był inny.

PrzywieźliÅ›my do domu prawdziwÄ… choinkÄ™, WituÅ› zawieszaÅ‚ bombki, Å‚aÅ„cuch zrobiony z kolorowego papieru, a zaniemówiÅ‚, kiedy podÅ‚Ä…czyliÅ›my Å›wiateÅ‚ka :-) Co kilka minut wbiegaÅ‚ do pokoju i radoÅ›nie komentowaÅ‚: “Mamo, jaka piÄ™kna choinka, jakie Å›wiateÅ‚ka i bombki, jaki Å‚aÅ„cuch”. I tak caÅ‚e Å›wiÄ™ta. OczywiÅ›cie wiernie asystowaÅ‚ mu AntoÅ›, który dla odmiany Å›ciÄ…gaÅ‚ bombki z gaÅ‚Ä…zek, na co Wiktor jako starszy brat reagowaÅ‚: “Antosiu, nie można tak, zawiesimy bombkÄ™ tutaj. Zobacz, jaka Å‚adna”.

Kolejnym emocjonujÄ…cych przeżyciem byÅ‚y prezenty pod choinkÄ…, i że prezenty przywiózÅ‚ sam ÅšwiÄ™ty MikoÅ‚aj, którego nie byÅ‚o. WituÅ› pod choinkÄ… znalazÅ‚ książkÄ™ “Franklin i komputer”, a także żółtÄ… koparkÄ™.

Wigilia była bardzo spokojna, Wituś próbował nowych potraw, składał życzenia, łamał się opłatkiem, a następnego dnia oglądał szopki. Pierwszy raz były to dla nas prawdziwe święta. Uświadomiliśmy sobie jaką długa drogę Wiktor pokonał, ile pracy w to włożył, ile ma zapału, chęci, motywacji, a co najważniejsze zaczyna rozumieć nasz świat. To jest Cud.