Po powrocie do domu na parkingu Wiktor wypina się z pasów, przybliżył się do Antosia:

“Antosiu, Kocham Cię” i dał buziaka.

“Mamo, dałem Antosiowi buziaka”.

Zamurowało mnie. By nie powiedzieć zatkało. Ścisnęło w gardle. Łzy poleciały.

Wszystkim dziękuję za to, że mogliśmy dzięki wsparciu i wspólnej pracy doczekać tej chwili.