Gdy mijaÅ‚ pierwszy, drugi, trzeci rok życia Wiktora, caÅ‚y czas czekaliÅ›my, kiedy zacznie mówić. Nie mówiÅ‚. Pojedyncze sÅ‚owa, proste komunikaty. “Za chwilÄ™ zacznie mówić” – powtarzaliÅ›my sobie. Po 3 latach dalej nie mówiÅ‚… A to już byÅ‚ problem. Minęły jeszcze dwa lata, peÅ‚ne intensywnych treningów, zajęć, terapii, ćwiczeÅ„ logopedycznych, treningu Tomatisa, no i zaczęło siÄ™:

- Mamo, mamo, gdzie teraz jedziemy?

- Do parku

- A pojedziemy metrem?

- Nie, autobusem

- Chce pojechać metrem, proooooooszę!

Na spacerze nie jesteśmy w stanie ze sobą porozmawiać, bo biega koło nas takie małe radio:

- Mamo mamo, czy tatuś weźmie mnie na barana?

- Zapytaj taty

- Tatusiu, jestem taaaaaaki zmęczony!

- Wiktorku, pobiegaj sobie

- Mamo mamo…

Próbujemy z Madzią porozmawiać. Zapomnieliśmy jednak, że koło nas biega nasze radio (chociaż pod koniec dnia wydaje nam się, że to wuwuzela):

- Mamo mamo, czy pojedziemy autobusem

- Wiktorku, rozmawiam z tatÄ…, poczekaj chwilkÄ™

1, 2, 3 sekundy

- Mamo mamo….

- Wiktorku, bardzo CiÄ™ proszÄ™, poczekaj chwilkÄ™

1, 2, 3, 4, 5

- Tatusiu, a pójdziemy na metro? Proooooszę

Zatrzymuję się i próbuję tłumaczyć:

- Wiktorku, rozmawiam z mamą, potrzebujemy ze sobą porozmawiać, mógłbyś przez chwilkę NIC nie mówić?

- Dobrze tatusiu

Już nie rozmawiamy, zaczynam z ciekawości odliczać:

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7…

cisza…

…10, 11, 12…

cisza…

…17, 18

- Mamo mamo….

Chyba porozmawiamy później, teraz nadrabiamy lata milczenia :)