Wiktor Goroszko – cudotworca.org » Archiwa bloga

07 01

Tęsknota za tatą

Trudno uwierzyć, że miesiąc już upłynął kiedy Aleksy wyjechał, a dopiero teraz miałam czas i siłę usiąść, by opisać nasze, moje odczucia i wrażenia z rozłąki.

Na początku rozstanie nasze trwało 3 tygodnie. To było straszne. Wiktor codziennie rozmawiał z Aleksym o wszystkim mu opowiadał, pytał go, mówił, pytał i mówił. Wyraźnie tego potrzebował.

“Tatusiu, chodź już z biura do domu”. “Tata będzie za dwa tygodnie”. “Mamo, czy tata śpi w pokoju rodziców”. “Mamo, dzisiaj jadę do przedszkola z tatą”. “Dzisiaj tata po mnie przyjdzie”. “Mamo, jadę na basen z tatą, nie z mamą, tylko z tatą”.” Jak będę rozmawiał z tatą, to go przytulę i powiem Kocham Cię”.

Wiktor wyobraża sonie i planuje, co będzie z tatą robił jak już przyjedzie. Że pojedzie na plaże, na wycieczkę, na rower.

Rzeczywiście, dopiero ta rozłąka otworzyła mi oczy, jak Aleksy jest ważny w życiu Wiktora. I to było niesamowite, kiedy zaczął się etap opowiadania. Wcześniej Wiktor odpowiadał na te same pytania zadawane codziennie: jak było w przedszkolu, co było na obiad, z kim się bawiłeś. Rzeczywiście było to dla nas ogromne zaskoczenie i znowu eksplozja mowy.

Trudno opisać radość, która towarzyszyła nam przy pierwszym naszym spotkaniu po tak długim czasie. Wiktor był zachwycony. Antoś przez chwilę czuł się niepewnie, ale potem już miał uśmiech od ucha do ucha.

Nic nie wspomniałam o Antosiu. Kiedy każdorazowo Antoś wchodził do dużego pokoju i widział słuchawki – od razu je zakładał na szyję, bo chciał rozmawiać z tata. Zaczął wołać: “Tata” i machać do Aleksa – robiąc “papa”. Przy każdorazowym otwarciu komputera do dzisiaj tak ma, to zagląda czy tata już się pojawił na ekranie.

Na pewno Wiktor nauczył się ogromnej samodzielności; sam się myje, ubiera, troszczy się o Antosia, woła za nim: “Antosiu, nie można tak robić”. W dodatku u Wiktora pojawił się etap eksperymentowania; w ręce wchodzi wszystko – przelewanie mleka, wody, podlewanie kwiatów na balkonie (poprosił, bym mu posadziła kwiatki i oświadczył, że będzie podlewał, więc kwiaty podlewane są obficie i prawie codziennie. O dziwo wyglądają przepięknie), zapychanie gąbką kranu, wlewanie kleju do kompotu i próbowanie jak smakuje, wylewanie żelu do kąpieli, by była piana – całe opakowanie, budowanie mostów z poduszek, torów przeszkód, chowanie się w szafie – eksplozja pomysłów. I dyskusja. “Mamo, nie bo…”, “Mamo, nie nie nie bo…” Nie nadążam. Nawet czasami się złoszczę, bo co uda mi się wyprowadzić na prostą, chwila moment i już jest to samo co przed minutą. Z rozmowami też. Już myślę, że jesteśmy dogadani, ustalony zakres pomocy – składanie zabawek, a to okazuje się był dopiero wstęp do negocjacji nagrody. Modlę się tylko, żeby to minęło. Z drugiej strony to chyba dobrze, że tak się dzieje, to znaczy, że główka pracuje :) Nudy brak!

Muszę z przykrością przyznać, że opieka jednego rodzica jest szalenie dużym wyzwaniem. Jeden rodzic to połowa czasu dla każdego mojego dziecka, dwoje rodziców – czas się wydłuża. I Wiktor to świetnie wyczuwa, rywalizując z Antosiem, zwracając na siebie uwagę. W chwili kiedy bawię się z Antosiem – wkracza Wiktor, że on też chce. I to jest za każdym razem. W duchu liczę na to, że ten czas rozłąki nie będzie trwał wiecznie.

A ja marzę o godzince snu na plaży. Takie Naturalne Spa :) Takie banalne, a takie nieosiągalne :)

Autor: Magda
Udost�pnij

Tęsknota za tatą

Zostaw komentarz

Menu

Archiwum

Subskrybuj