Korzystajac z urokow natury (po zimnym i mokrym lecie nadeszlo nareszcie upragnione slonce) wybralismy sie na spacer i spontanicznie obfotografowalismy siebie :)

Wiktor i Antos mieli szczegolna frajde z podrzucania do gory. Antos uparcie trzymal swoja kolej do podrzutu, nie chcial sie przesunac, ustapic, tylko pokazywal paluszkiem na siebie i mowil glosno „JA”. Cudownie to wyglada i brzmialo.

W ogromnym parku pustka, czasami tylko przebiegal  pies, a za nim jego wlasciciel ;) Przyjemnie bylo poczuc ta letnia lekkosc.

A ponizej refleksja. :)